De kerriesoep van mijn moeder

BUNNIK Peter Olthof denkt met goede herinneringen terug aan zijn moeder en de kerriesoep die zij regelmatig maakte. In een tijd dat het nog niet gebruikelijk was om iets anders als groente, vlees en aardappels op tafel te zetten, ging zijn moeder experimenteren met andere gerechten. In de jaren tachtig richtte zij zich meer op de buitenwereld en ontdekte nieuwe recepten uit tijdschriften. Ze was trots op ieder nieuw gerecht en heeft een aantal recepten aan haar kinderen overgedragen.

door Lia van der Heijden

Truus Wisse was de dochter van een hoofdonderwijzer in IJsselstein. Zij werd geboren in 1921 en kreeg geen kans om door te leren. Op haar veertiende stopte zij met school en moest ze gaan helpen in het huishouden. Destijds was dit heel gebruikelijk, maar haar zoon Peter heeft het idee dat zij het altijd jammer heeft gevonden dat zij zich niet verder heeft kunnen ontwikkelen. 

In 1948 trouwde het echtpaar Olthof- Wisse en gingen zij aan de Provinciale weg in Bunnik wonen. Eerst in een bovenwoning, later konden zij het huis er naast kopen en kregen zij meer ruimte voor hun groeiende gezin. Met zes kinderen was dit  ook wel nodig. 

MET DE TIJD MEE Hun leven lang woonden zij op dit adres: ,,Ze waren echte Bunnikers”, volgens zoon Peter. Peter is de jongste van de familie Olthof, een ‘nakomertje’. Hij ziet duidelijk dat er een soort tweedeling is binnen het gezin tussen de oudste drie kinderen en de jongste drie die behoorlijk wat in leeftijd schelen. Zijn moeder kwam uit een echt katholieke familie, twee van haar broers werden priester. Haar oudste broer was muzikaal, hij was dirigent van een jongerenkoor, in de kerk werd regelmatig een ‘beatmis’ gehouden, erg vernieuwend in die tijd. Moeder was daar erg trots op, zij ging met haar tijd mee. Zij was trots op haar kookkunst en wilde daar graag waardering voor. Zij bundelde de handgeschreven recepten en droeg ze over aan haar schoondochter. Bij verschillende recepten heeft zij goede adviezen geschreven, ieder recept keurig voorzien van haar handtekening. 

SMAAK VAN VROEGER Een maal per jaar komen de kinderen nu bij elkaar en steevast staat dan moeders ‘Kerriesoep’ op het menu. ,,Die herinnert ons aan de smaak van vroeger”, aldus Olthof. Zijn moeder leidde een zorgend bestaan, dat was toen heel gebruikelijk, vader werkte, moeder was thuis bij de kinderen. Tussen de middag kwam vader als hoofd van het gezin thuis eten. Zijn vader kon niet koken, het enige wat hij wel eens maakte was gebakken frites. Er bestonden verschillende tradities in het gezin, een ervan was het eten van gebakken biefstuk met wit brood wat altijd na de nachtmis met Kerst gegeten werd. Tijdens de jaarlijkse reünie worden natuurlijk nog meer dierbare herinneringen opgehaald. Hoewel zijn moeder die mogelijkheid niet heeft gehad, hebben de ouders er voor gezorgd dat de kinderen Olthof allemaal konden gaan studeren. Traditioneel wordt natuurlijk de kerriesoep gegeten. 

Olthof heeft nog wel eens geprobeerd wat ingrediënten toe te voegen, maar daar werd de soep niet lekkerder door. Peter: ,,Eigenlijk is het recept goed zoals het is, een vullende soep, die gewoon lekker is, als je er meer aan toevoegt gaat de smaak weg.”