Frans Franssen 40 jaar dwarsfluitdocent

BUNNIK Franssen is al 40 jaar als docent verbonden aan de Bunnikse muziekschool. Geboren in het Limburgse Epen raakte Frans van jongs af aan vertrouwd met de muziek. Zijn vader was betrokken bij de harmonie en daar hadden ze een dwarsfluittist nodig. Frans speelde alleen nog blokfluit, maar vader dacht dat Frans geen moeite zou hebben met het nieuwe instrument. Zijn gelijk bleek al snel, als kind van zeven studeerde Frans al meerdere uren per dag en men ontdekte zijn talent.

door Lia van der Heijden

Destijds hadden de docenten een andere aanpak als in deze tijd. Zijn Amsterdamse dwarsfluit leraar ging van het standpunt uit dat wanneer een leerling niet geoefend had, hij  kon vertrekken. Frans oefende wel dagelijks en profiteerde dan van de aftocht van zijn voorganger en kreeg dit extra lesuur toegevoegd aan zijn eigen les.

FULLTIME LES Vanuit Epen ging de jonge Frans naar de muziekschool in Simpelveld. ,,Destijds kreeg je gedegen les”, vertelt Franssen. ,,Ik kreeg 1 uur fluitles, 1 uur theorie en speelde nog 2 uur in het orkest van de schoo.l” Als 10-jarige soleerde hij al bij de harmonie op piccolo. Samen met het hoofd van de school en de pastoor werd besloten dat hij genoeg talent had voor het conservatorium in Maastricht. Hij volgde daar een klassieke opleiding en studeerde in 1982 af. In zijn vrije tijd speelde hij regelmatig in een popband, hij werd geinspireerd door de band Jethro Tull waarin zijn idool Ian Andersson, dwarsfluit speelde. In iedere popband speelde destijds een dwarsfluittist. Groepen als Focus en Kajak zijn ondenkbaar zonder dit instrument .Vanaf 2010 werd de populariteit minder. Candy Dulfer werd populair en het idool van meisjes die eerder voor dwarsfluit kozen, maar nu meer interesse kregen in de saxofoon. 

BROOD OP DE PLANK Na het conservatorium volgde Frans zijn latere vrouw Gemmy naar het midden van het land. Hij deed auditie bij verschillende orkesten, maar destijds was de concurrentie groot. In Zeist zag hij een vacature als dwarsfluit docent bij de Muziekschool en ,,uiteindelijk moest er brood op de plank komen”, aldus Frans. Hij kon de uren van zijn aanstelling in Zeist nog aanvullen met een aantal uren aan de Bunnikse muziekschool, zodat hij uiteindelijk meer dan fulltime les kon gaan geven. 

Franssen heeft veel leerlingen voorbij zien komen. Goede herinneringen heeft hij aan een ensemble van negen meiden die zo enthousiast waren dat ze zelfs tijdens de vakanties wilden doorspelen. ,,Met deze groep wonnen we het NCRV muziek concours.” 

PENSIOEN Met zijn pensioen begint er een nieuwe periode. Bunnik als woonplaats wordt ingeruild voor Spaubeek, vlakbij de geboortegrond van zowel Frans als zijn vrouw Gemmy. Op een mooie plek staat hun nieuwe huis waar in het souterrain een oefenruimte beschikbaar is en Frans ziet er naar uit hier zijn eigen ‘mancave’ van te maken. Er is vast vraag naar fluittisten, zodat er misschien een blaaskwintet opgericht kan gaan worden. Hij is niet bang zich te gaan vervelen. 

Maar eerst volgt nog het afscheid van de collega’s in Bunnik, die al aangegeven hebben dat ze deze bescheiden Limburger zeker zullen missen.