Bijlo’s Bunniks Blik: Nour

‘Nour, niet dour!’ We zijn reclameleuzen aan het verzinnen voor Nours zaak. Hij heeft een zaak, een shop-in-shop in Antoinette’s Winkeltje, naast de kaasboer in de Dorpsstraat in Bunnik.
All I Wish, zo heet het hier. Massages? Een happy ending? Nee, geen massages, een happy ending wel, voor kleren dan. Nour verstelt en herstelt broeken, overhemden, wat je maar wisht. Voor mij ligt een tricot broek die hij net 10 cm korter heeft gemaakt. De eigenaar is gekrompen waarschijnlijk. Laat Nour de kleren krijgen, is dat een goede leus?

Hij heeft het vak van kleermaker in Syrië geleerd, in de zaak van zijn vader. Toch was het nog niet zo makkelijk om hier iets van de grond te krijgen. Het heeft hem 6 jaar gekost. Hoewel, misschien is 6 jaar ook weer niet zo heel lang. Hij moest de taal leren en inburgeren, alles leren over dingen als het beurtbalkje. Elke nieuwe Nederlander weet wat dat is, wij, ouwe Nederlanders, wij hebben werkelijk geen idee.
Een beurtbalkje is het balkje dat op de lopende band bij de kassa van de supermarkt tussen jouw boodschappen en die van degene voor je ligt. Zo, onthoud dat.
In die 6 jaar heeft Nour veel andere dingen geprobeerd. Hij heeft een tijdje zonnepanelen op daken gelegd, maar hij bleek hoogtevrees te hebben, dat is geen gelukkige combi.

Daarna heeft hij bij een bedrijf gewerkt dat medailles maakt. Ja, je realiseert je het niet, maar dat soort bedrijven bestaan. Zo kwam hij van et ene in het andere baantje terecht, tot hij uiteindelijk zijn plaats vond, dankzij zijn doorzettingsvermogen en de hulp van lieve mensen, waarvan er heel veel zijn.

Hij is een aanwinst voor ons dorp, zoals er zoveel aanwinsten zijn. Ha, daar loopt Amar All I Wish binnen. Ook hij weet alles van het beurtbalkje en hij is op de hoogte van de manier waarop je de Nederlandse vlag moet ophangen. Er zijn nogal wat boeren en sympathisanten die dat dezer dagen precies verkeerd om doen. Amar kwam ongeveer tegelijk met Nour naar Nederland. Hij is nu douanier. Ze zijn hun reis naar Bunnik allebei in Ter Apel begonnen. Toen was het nog niet het Lesbos van Nederland. Toen werd het nog niet gebruikt als afschrikwekkend voorbeeld om aan te tonen dat Nederland vol is. Dat is het natuurlijk niet. Voor de Nours en de Amars en al die anderen die zin hebben om hier kleren, medailles, meubels, cupcakes of wat dan ook te maken of leraar te worden of dokter of iPhoenreparateur of kapper of pakketbezorger is hier altijd plaats.

Vincent Bijlo