In memoriam Jaap Dekker (1936-2026)

Odijker Jaap Dekker schreef in 2010 na 12 jaar voor P21 in de gemeenteraad van Bunnik gezeten te hebben zijn ‘Memoires van een Gemeenteraadslid’. ,,Waarom,” vroeg hij zich daarin af, ,,zou je op je 62ste in hemelsnaam gemeenteraadslid worden?” Het antwoord op die vraag was simpel. Hij wilde verstandig omgaan met mensen en met geld.

Eén van zijn motto’s was de beroemde uitspraak van John F. Kennedy: Vraag niet wat de regering voor jou kan betekenen, maar wat jij voor de samenleving kunt doen. Daarnaast werd hij gedreven door de evangelische beginselen die hem altijd weer inspireerden. Alles moest concreet zijn voor Jaap. Voeten op de vloer en laarzen in de modder. Vroeger, thuis in de polder, en later op de tuinbouwschool had hij dat zo geleerd.

Vanuit zijn grote kennis over wat er leefde in de Bunnikse dorpen wilde hij Doen, Samen met gelijkgezinden in de gemeenteraad. Hij kende de dorpen en veel mensen al vanuit zijn vrijwilligerswerk voor sport en kerk, en uiteraard via het destijds beroemde Odijkse pannenkoekenrestaurant Aan de Vork van zijn vrouw Ineke.

Behoud van sociale samenhang ging hem aan het hart en het bepaalde mede zijn keuzes. Hij heeft zich ingezet voor de bouw van multifunctionele voorzieningen in elke kern en keek zelf met plezier terug op wat hij in de raad bereikte voor de sport. Hij legde ook altijd uit waarom andere zaken nog niet lukten. DOEN was ook zijn motto toen hij decennia geleden de inmiddels in de regio beroemde Tuinbraderie startte. Vele inwoners kopen sindsdien elk jaar in mei hun eenjarige bloeiers langs de Singel in Odijk.

Tijdens en na zijn raadslidmaatschap maakte hij met Ineke en vrienden verre reizen. Naar zijn lievelingsland Brazilië bijvoorbeeld. Of ze trokken naar landen waar de Olympische Spelen plaatsvonden. Thuis in Odijk organiseerden ze vaak buurtfeesten in hun tuin waarover in Odijk nog lang werd nagepraat. Jaap klom tot op hoge leeftijd op een trapleer om fruit te plukken. Regelmatig viel hij dan uit een of andere boom met alle gevolgen van dien. Een gekneusde rib of soms zelfs erger. Het deerde hem niet.

Toen Ineke niet meer bij hem thuis kon blijven wonen, ze verhuisde naar verzorgingshuis Bunninchem, overviel hem een groot verdriet. Als ik hem opzocht en vertelde hoe mooi de bomen erbij stonden, glimlachte hij in stilte. De bomen zijn de meer dan 200 bomen langs de Singel en op het Rijneiland in Odijk. Toen in 2014 de kastanjebomen ziek werden en de gemeente zei dat vervanging erg duur zou zijn ontwikkelde hij met Hein Dorresteijn een burgerinitiatief. Een grote groep vrijwilligers plantte op een zaterdag zelf de ruim 200 bomen en onderhield ze het gehele eerste jaar. Een actie waarmee hij bewees dat het om DOEN ging en waarin hij liet zien hoezeer hij mensen wist te mobiliseren.

Nu hij overleden is en ik daarover praat met andere bewoners antwoordt vrijwel iedereen: ,,o ja, Jaap Dekker van de bomen”. Dat blijven de mensen zich kennelijk vooral herinneren. De tuinbouwschool en zijn inzet voor onze dorpen komen erin samen. Hij zou daar ook in stilte om glimlachen denk ik.

Aantje Leeuwis