Bijlo’s BunniksBlik: Mart Kellerman

Vlak voor de kerst, midden tussen twee jaaroverzichten in, is Mart Kellerman heengegaan. Ze heeft bijna dezelfde leeftijd bereikt als de Queen, 94, maar voor Mart geen saluutschoten. Dat is maar goed ook, ze zou het zelf zonde van het buskruit gevonden hebben en geïrriteerd hebben uitgeroepen: ,,He, dat vreselijke geknal, nerrrrrrrrgens voor nodig!”

Ik leerde Mart kennen in 2001. Het toenmalige College van B&W had het onzalige plan bedacht om keihard te bezuinigen op de muziekschool, het zwembad en de bibliotheek. Wij, betrokken Bunnikse burgers, kwamen in opstand. Wat dachten ze wel, dat stelletje regenten. We richtten het Comité Houd Bunnik Leefbaar op. We bevestigden een luidspreker op het dak van onze auto, redendoor Bunnik en ik schreeuwde de mensen toe: ,,Neem het niet lange, kom naar onze demonstratie.”

Bij die demonstratie, die een omvang had waarbij de kruisrakettenprotesten verbleekten, ontmoette ik Mart. ,,Goed,” riep ze, ,,wat doe je dat goed. Dat zal ze leren.” Ze drukte me stevig, ferm en langdurig de hand. We raakten aan de praat. Mart bleek en enorm vat vol kennis te zijn, een drijvende kracht achter… Ja, achter wat, achter heel veel. Achter het verwerven van een plaats van vluchtelingen in de Bunnikse samenleving, achter het seniorenwerk, achter Kromme Rijnconcerten, achter het realiseren van woningen voor licht dementerenden, achter alles eigenlijk waar Mart van vond dat het goed geregeld moest worden en dat was nogal wat.

In 2002 sloten we ons allebei, wakker geschud door de dreigende teloorgang van de voorzieningen, aan bij P21. Mart werd Raadslid, ik fractieassistent. Er staat een uur of tien per week voor het verrichten van werk voor de Raad, dat gold uiteraard niet voor Mart. Regelmatig ontving ik om zestien over drie of veertien voor vijf ‘s nachts mails van haar met paginalange betogen over een steunpunt voor vrijwilligers, mantelzorg, waarderingssubsidies, glooiende oevers langs de Kromme Rijn zodat in het water gevallen katten weer makkelijk op de kant konden klimmen… Mart was onvermoeibaar.

Na vier jaar stapten we allebei uit de politiek en besloten we, althans, mart besloot dat dus ik besloot mee, dat er in Bunnik een Multifunctionele Accommodatie moest komen, een Kulturhus, zoals dat toen, naar Scandinavisch voorbeeld, werd genoemd. Die accommodatie, de Kerstentuin, kwam er, uiteraard, leer ons Mart kennen.

En zo ging Mart door, altijd door, op haar eigen Martwijze. Het was soms moeilijk om met haar te werken, tegenspraak werd niet altijd geduld, maar als je geduld had, vond je Mart aan je zijde. Mart was een pijler onder decennia vrijwilligerswerk in Bunnik.

Vincent Bijlo