Bijlo’s BunniksBlik: De Bijenakker

BUNNIK In Odijk, aan de Rijseweg 5A, ligt de Bijenakker. Je kan er dit weekend nog heen om kunst te bekijken die op magische wijze één wordt met de boomgaard en de vergeten groente. Ik was er op 3 september, wat lijkt het al weer lang geleden. Tijdens de opening van de expositie sprak ik deze tekst uit, die pas ten volle begrijpelijk wordt als je er bent geweest.

Het zoemen van de bijen die op hun akkertje bestuiven

vermengt zich met het zoemen van de auto’s, de snelwegbijen, de shellbestuivers

appels vallen. Ik pak er een, ik neem een hap, er gebeurt niets

ik word niet verjaagd uit het paradijs.

Het oude sap van een vergeten ras druipt langs mijn kin,

ik proef de volle goede zure smaak van vroeger. Oma Bijlo is hier.

Ik zie worksels de liefde bedrijven met broilops en draghins,

asitubrilaten worden geboren, ze kussen de dageraad.

Nieuwe mieren kruipen uit de ochtenddauw, vlinders stijgen uit gefermenteerde dampen op.

Wespen wervelen dronken rond, de eendagsvlieg heeft de dag van zijn leven, happy hour voor de spreeuwen.

Tis hier dat ik thuis ben, in het klokhuis van alle tijden, met voeten van gras, het groene groene gras van thuis.

Het thuis dat zoveel is vergeten, de smaak van multinationals regeert.

Kom tot jezelf, herinner, kardoen, Utrechtse uitjies, weet weer wat bitter is, zuur met samengeknepen ogen, zoet, echt zoet, goed zoet.

En gruizig op je tanden, tannine in je hoofd, de modder op je handen.

Voel en aai de aangewaaide kunst, broed de ringslangeieren uit, werp je blik vanaf de uitzichtsjurk.

Groet de gasten van het dombijenverblijf, schiet wortel en word één.

Eén met de beelden die verbeelden. Zie jezelf als kind en vraag je steeds af: wat is iets? Zo neem je straks de bijenakker mee naar huis.

Zo maak je altijd van niets iets. van restmateriaal bouwmateriaal.

Kunst is altijd anders kunnen kijken, het beeld zien achter het beeld, verbeelden, voorstellen.

Kunst is het ademen in de vanzelfsprekende aanwezigheid, alles is hier met de wind gekomen, en het past.

Tussen de bomen, de groei, de woekering, de onderlanden, de stupa, de pagode, de letters in steen, de tekens van een Bretonse grafheuvel.

Wat vergaat wordt vastgelegd en staat in de natuur die zacht lijkt maar taai en onbedwingbaar is.

Als ze dat niet was waren wij er allang geweest.

Kijk, vreemd bestaat hier niet, vreemd verrijkt, zolang het geen Japanse Duizendknoop is.

Dan zijn er opeens grenzen. maar als we onkruid kruid gaan noemen is het andere koek.

Vraag dat maar aan de kunstenaars van de Bijenakker.

Vincent Bijlo