Kleyne Lettertjes: Keuzevrijheid

Ik ben op een open dag van een middelbare school in Zeist, samen met mijn dochter. Ze hebben alle registers opengetrokken om een goeie indruk van de school, het onderwijs en de buitenschoolse activiteiten te geven. We navigeren door de gangen. Mijn dochter wijst
de weg. Het is er best rustig. Een schril contrast met de grote drukte die er doorgaans heerst. Soms worden we aangesproken door een enthousiaste docent die wat uitlegt over haar vak, maar terugpraten heeft geen zin. We horen haar even aan, maar halverwege
haar verhaal zijn we alweer weg. Dat lijkt brutaal, maar ze heeft het niet eens door.

Noodgedwongen zijn de open dagen van de middelbare scholen online. We bezoeken open dagen en zijn uiterst welkom, maar dit keer geen Bastognekoeken en warme chocolademelk bij binnenkomst, geen balletje trappen in de gymzaal, geen gesprek met een leerling, geen andere ouders, geen mondkapjes. Om de open dag te bezoeken open ik mijn laptop. We zijn al een tijdje binnen en klikken van lokaal naar lokaal. Het is lastig sfeerproeven, maar we doen ons best. Net als alle leraren en leerlingen die de tijd hebben genomen om ons de beste
indruk te geven. Alle UPS’s van de scholen vliegen door het beeld en er valt geen onvertogen woord.

De leerlingen van groep 8 van de Bunnikse scholen staan voor een belangrijke keuze. Welke middelbare school kies ik uit voor het vervolg op mijn schoolcarrière? Met de Citoscore als indicator bezoeken we diverse scholen op de shortlist. We kijken naar hetzelfde, maar we zien andere dingen. Zo verhoudt ‘zo’n sportprofiel lijkt me heel leuk’ zich tot ‘daar zijn goeie doorstroommogelijkheden’ en staat ‘die broodjes zien er lekker uit’ tot ‘daar is tweetalig onderwijs’ en ‘die school is lekker dichtbij’ tot ‘een veilige fietsroute’. Je wilt als ouder toch de beste keuze van en voor je kind.

Niet alle open dagen lopen even vlekkeloos. Ze zetten beste beentje voor, maar in zijn enthousiasme is een cameraman soms wat misselijkmakend instabiel en her en der valt het geluid uit. Ik kijk naast me. Rollende ogen. Het wordt meegewogen in de beslissing. Corona
trekt nog steeds een zware wissel op de jeugd. Deze generatie van de toekomst heeft het niet gemakkelijk. ‘Jullie kunnen alles worden, als je maar je huiswerk kent’, zong Stef Bos in het verleden. Maar daar komt wel meer bij kijken. Schoolkeuze bijvoorbeeld.

Maar welk beeld krijgen zij als we vanachter een scherm een kijkje achter de schermen nemen? Met zulke online rondleidingen, én de lichte sturing van de ouders op de achtergrond, is het de vraag hoe ‘vrij’ deze kinderen uit groep 8 hun keuze kunnen maken.
Iedereen doet z’n best, maar corona laat ons geen keus.

Wouter de Kleyn