Naam: Walburga Wevers. Bij deze naam herkennen de oude Odijkenaren mij mischien nog wel.

Leeftijd: 86 jaar en nog lekker fit.

Woonplaats: Oamaru. Oostkust van het Zuidereiland. Nieuw Zeeland.

Met wie in het buitenland?

Met mijn 4 kinderen, 10 kleinkinderen en bijna 13 achterkleinkinderen.

Sinds wanneer in het buitenland?

Mijn man, Jan Verdonk, mijn dochtertje van 3 jaar en zoontje van 1 jaar landden 13 Januari 1962 op het vliegveld in Christchurch, Nieuw Zeeland.

Waarom naar het buitenland vertrokken?

Dat is een grote vraag! Wij wilden een goede toekomst voor onze kinderen opbouwen en de gelegenheid was hier in Nieuw Zeeland. Mijn man was een kweker, vooral gespecialiseerd in pot- en huisplanten en had zijn opleiding gedaan in Driebergen.

Nadat hij uit de dienst kwam, ging hij bij de politie, maar na 5 jaar wilde hij toch maar weer liever de kwekerij in en een zaak voor zichzelf beginnen.

Dat was heel moeilijk in Holland toen en wij begonnen over emigreren te denken en deden ons huiswerk. Nieuw Zeeland won.

Heb je in nog meer landen/steden gewoond?

Nee.

Wat mis je het meest aan Odijk?

Mijn familie die er nu nog woont!! Ik woon natuurlijk al zolang hier, maar je vergeet je geboorteplaats nooit en de herinneringen die je daar nog van hebt.

Mijn geboortehuis is recht tegenover het Witte Kerkje en mijn vader heeft dat huis zelf gebouwd. Mijn grootouders woonden naast ons in de fietsenwinkel die er nu nog is en nog in de familie.

Ik mis mijn goede gazellefiets, gerookte paling, echte zoute haring met uitjes bij een kraampje op de markt!! En de heerlijke leverworst.

En wat mis je het minst aan Odijk?

Dat zal de regen en kou wel weer zijn, denk ik.

Kun je Odijk vergelijken met de plaats waar je nu woont?

Nee helemaal niet. Ik woon aan de oostkant van het zuidereiland aan de Pacific Ocean in een gezellige stadje van 13,800 mensen genaamd Oamaru.

Ik denk dat het veel kleiner is dan Odijk van nu maar veel groter dan Odijk in 1962! We wonen heel dicht bij de bergen en meren, en de natuurschoon is prachtig. De afstanden hier zijn groot en niets is, zo gezegd, naast de deur.

Het weer is subtropisch in het verre noorden terwijl het binnenland, het alpiene gedeelte van het zuidereiland wel -10 C en kouder in de winter kan worden. Het meeste van ons land ligt dicht bij de kust, wat een gematigde temperatuur het hele jaar rond betekent.

Heb je nog contact met mensen uit Odijk?

Ja ik heb heel veel contact via whatsapp met mijn nichtje Wil van Impelen en haar schoonzusje Ellie van Impelen. Ik heb pas ook nog een fotootje gezien van een schoolvriendin Bep van Dam- Hazendonk. Wat ik erg leuk vond.

Hoe is het tijdens deze bizarre tijd in jouw stad/land ? Is alles in lockdown of valt het nog wel mee.

Alles ging in complete lockdown hier op 25 maart. Alarmcode 4. Alarmcode 3 op 11 mei tot alarmcode 2 op 8 juni. Nu alarmcode 1 en we hebben onze vrijheid terug!

Er wonen 5 miljoen mensen in Nieuw Zeeland. We hadden 1504 virusgevallen en 22 doden. Vrijwel geen virusgevallen meer in de laatste 4 weken. Nieuw Zeeland is gesloten voor alle reizigers en toeristen op het ogenblik en als er door omstandigheden iemand wordt toegelaten, gaan ze vanaf het vliegveld rechtstreeks 14 dagen lang in quarantaine.

Het motto van onze premier was: Go hard and Go early . Be strong and kind.

Ga vroeg en recht ervoor maar wees sterk en lief. Moeilijk om te vertalen.

Wat doe je om de verveling van de huisisolatie tegen te gaan?

Ik deed van alles, ging iedere dag een stuk lopen, bakken, eten, lezen, slapen, breien en oma-dutjes. Het ging best, als je hier boven de 70 was, moest je thuisblijven maar je mocht een van je kinderen in wat ze noemden “your bubble“ hebben, Die deden dan je boodschappen voor je, gingen je pillen halen en je flesjes wijn!

Mijn iPhone, laptop en e-reader waren goeie vrienden.

Mis je deze tijd nog meer je familie en vrienden?

Ja dat doe je wel want niemand komt er zomaar even binnen waaien voor een praatje of op de koffie. De kleinkinderen zetten een Family Chat aan op de telefoon - dat was echt leuk - plus Skype en Zoom.

Kun je het iedereen aanraden/afraden om te emigreren?

Nee !! in beide gevallen. Dat is iets heel persoonlijks en je moet er heel erg goed over nadenken. Je geeft heel veel op en heimwee speelt een grote rol.

Het is makkelijker als je met handen vol geld komt en je emigreert naar een land dicht bij huis. In ons geval wij emigreerden naar het andere eind van de wereld in 1962 met geen cent te makken en we moesten alles vanaf de grond opbouwen. Ongelofelijk hard werk.

Kom je nog vaak in Nederland/Odijk ?

Nee nu niet meer. De laatste keer dat ik thuis was was in 1992. Ben drie keer teruggeweest en genoot ervan, maar het was ook weer zo fijn om terug te gaan naar Nieuw Zeeland waar nu THUIS is. Maar in je hart blijf je altijd Hollands, dat krijgen ze er bij mij nooit meer uit.

Wat is echt een mentaliteit uit het land waar je woont?

Nieuw Zeeland heeft een unieke en dynamische cultuur. De cultuur van de inheemse Maori-mensen speelt een grote rol in de taal, kunst, etc.

De Nieuw Zeelanders, ook wel Kiwis genoemd, nemen dingen zoals het komt en zijn heel erg relaxed. Ze denken: alles komt wel goed op het eind. Als Nederlanders moeten we daar erg aan wennen. Wij krijgen eerder een maagzweer denk ik! Het zijn prachtmensen en leven voor sport, vooral rugby, en de natuur. Ze zijn ontzaglijk gastvrij en hartelijk.

Wat eten ze het liefst in je nieuwe land?

We liggen rondom in het water, dus vis; allerlei soorten vis en alles wat erbij hoort. Ze zijn gek op fish and chips meestal met tomato sauce!

Zomertijd is barbecuetijd en aangezien er heel veel jacht in de bergen is, zijn er alle soorten vlees en natuurlijk schapenvlees. Heerlijk! Allerlei soorten sla in de zomer en dezelfde groenten die wij in Holland eten, plus ze hebben hun beroemde Pavlova-pudding.

Heb je al (rare) gewoontes over genomen ?

Ja daar ben ik wel zeker van en heb dat nu niet eens meer in de gaten. Ik neem het ook een stuk makkelijker en denk als het voor de Kiwis werkt moet het voor mij ook werken. Ik rij de auto aan de linkerkant van de weg en je mag niet harder rijden dan 100. Er is geen tipping dus je hoeft geen fooien te geven. Alcohol is duur en dat geldt ook voor benzine. Ik ben helemaal ingeburgerd na al die jaren en voel me 100% thuis . Heb nog wel steeds een beetje een Hollands accent .

Heb je nog een leuke anekdote?

Niet een maar wel honderd!! Mijn naam, Walburga! Het is een probleem geweest vanaf de eerste dag hier. Om te beginnen kunnen ze het met geen mogelijkheid zeggen, want ze kunnen de G niet uitspreken. Dus krijg je van alles: Walburta , Wallyburger, Buug etc. Dus ze noemen me hier Wally, veel makkelijker, maar Wally is hier een jongensnaam en komt van Walter of Wallace.

Dus sinds 58 jaar heb ik hier een jongensnaam. Ik ben er helemaal aan gewend en dat is iedereen. En het klinkt uiteindelijk een stuk beter dan Bertha!

Wat zou je verder nog willen vertellen ?

Mischien vind je het wel leuk om te weten hoe het met ons is gegaan in de laatste 58 jaar. De eerste 5 jaar waren heel moeilijk en heel hard werken. Alles was een nieuwe ervaring. De taal, de levensgewoontes, de enorme afstanden, de scholen, het weer, het verkeer.

De post was weken onderweg en dat was airmail. Als je wilde opbellen, moest je een gesprek boeken via International phone en de verbinding met het eind van de wereld was slecht. Ik had ontzaglijke heimwee.

Eind 1963 arriveerde baby nr. 3, onze eerste Kiwi en we waren aan het inburgeren. Het werd beter toen we in 1967 hier naar Oamaru verhuisden en een kwekerij kochten die op zijn laatste benen liep maar er ook een huisje op had. Ons eigen dak, het huis was klein en met een fikse hypotheek over het hele geval en een grote droom wat we met de kwekerij konden doen, gingen we aan de slag.

In Holland was ik verpleegster en vroedvrouw dus ik ben toen gelijk begonnen mijn Nieuw Zeelandse verpleegdiploma’s te halen en kreeg een baan hier in het ziekenhuis in Oamaru als hoofd van de medische afdeling terwijl mijn man de kwekerij thuis opbouwde en op de kinderen paste.

De twee oudsten gingen naar school, ze beginnen hier als ze 5 jaar oud zijn, en de jongste was bij hem. We draaiden dus de rollen om, ik was de kostwinner en mijn man de baas van Verdonk Nurseries. We waren allebei toen 33 jaar.

Wij gingen specialiseren in cyclamen en hadden ook kassen vol met pot- en huisplanten. We verkochten en verzonden planten naar beide eilanden. Tussen al dat werk kregen we een verrassing en baby nr 4 arriveerde, een zoon. Laat maar erg welkom. Een meisje en drie jongens, een internationale familie.

Nu de klok vooruitzetten en het leven gaat door: de kwekerij werd groter, meer personeel, de kinderen ouder en wij ook . Later werkten en kochten onze oudste twee zonen de zaak, maar deze is nu verkocht.

Mijn vier kinderen zijn nu ook tussen 49 en 62 jaar en getrouwd; ze hebben hun eigen kinderen en families. Ze zijn succesvol geweest in hun eigen zaken en ik ben enorm trots op hen. Ze hebben de Hollandse werkmentaliteit.

Ik heb twee achterkleinzoontjes die de naam Verdonk hier doordragen in de toekomst. En je weet nooit, misschien komen er nog meer!

Ja het was een enorme stap om te emigreren maar in ons geval een succes voor de toekomst van de kinderen, kleinkinderen en hun kinderen.

Wally Verdonk - Wevers
Foto: Wally Verdonk - Wevers
De familie Verdonk in 1963
Wally Verdonk - Wevers
Foto: Wally Verdonk - Wevers
,,Ons eerste eigen huis op de kwekerij en nr 4 onderweg"
Wally Verdonk - Wevers
Foto: Wally Verdonk - Wevers
Dit zijn mijn 2 kleinzoons, die nu alle twee 30 jaar zijn. De blonde is Jacob Verdonk en zit in de hotel business. Hij heeft een zoontje: Theo Verdonk. De donkere is Tom Verdonk. Hij is een accountant en heeft een zoontje Otis. Zo wordt de Verdonk voortgezet."