Naam: Silvia Bangma

Leeftijd: Niet zo jong meer

Woonplaats: Christchurch, Nieuw Zeeland

Met wie in het buitenland: Lee Hill en nu dochters Josiane (15) en Ismae (10).

Sinds wanneer in het buitenland: In Nieuw Zeeland sinds maart 2004. Daarvoor 5 maanden gereisd in Azië.

Waarom naar het buitenland vertrokken? 

In eerste instantie hadden we alleen een werk- en reisvisum voor Nieuw Zeeland voor een jaar en voordat we daarheen gingen, wilden we eerst een tijd reizen door Azië (Thailand, Cambodja, Vietnam, Laos, Nepal en Myanmar). Toen we eenmaal in Nieuw Zeeland aankwamen na vijf maanden reizen, wilden we eigenlijk een tijdje settelen: werken, geld verdienen, op één plek blijven. Dat werd Christchurch en binnen de kortste keren hadden we een huurhuisje, allebei een baan, en was ik zwanger! We wisten al heel snel dat we in Nieuw Zeeland en Christchurch wilden blijven dus vroegen we direct een verblijfsvergunning aan. Nog geen jaar nadat we in Nieuw Zeeland waren aangekomen, hadden we een huis gekocht en werd onze oudste dochter geboren. 

Heb je in nog meer landen/steden gewoond?

Ik ben 9 maanden in Australië geweest in 1999/2000. Daar leerde ik Lee kennen (hij was daar net als ik aan het werken en reizen, hij komt uit Engeland). Daarna hebben we nog een paar jaar in Nederland gewoond voordat we richting Azië en Nieuw Zeeland vertrokken. 

Wat mis je het meest aan Bunnik?

Ik ben jarenlang lid geweest van korfbalvereniging Midlandia waar ik hele goeie herinneringen aan heb. Ik bracht daar heel wat uurtjes door en heb daar vele goeie vrienden gemaakt, waar ik nog steeds zo nu en dan contact mee heb. 

Het fietsen door Rhijnauwen naar Utrecht mis ik ook, zo heerlijk zonder (of amper) autoverkeer. In Christchurch fiets ik ook veel maar daar zijn de fietsers echt in de minderheid! Ze zijn daar minder berekend op fietsers dus moet je extra goed opletten.

En wat mis je het minst aan Bunnik?

Dit is meer in het algemeen in Nederland dan specifiek Bunnik: de drukte... in Nieuw Zeeland wonen maar 5 miljoen mensen en ook al woon ik in een stad, bijna overal is laagbouw en veel ruimte. Je hoeft niet ver te rijden en je bent echt uit de drukte. Echte files kennen we hier dan ook niet. Alhoewel, in Auckland wel meer, die stad is echt wel groter en drukker dan Christchurch.

Kun je Bunnik vergelijken met de plaats waar je nu woont?

Christchurch is dan wel een stad, het is een heel verspreide stad met weinig hoogbouw. En na de aardbevingen in 2010/2011 zijn heel wat panden in de binnenstad zozeer beschadigd dat ze neergehaald moesten worden. De binnenstad is nog steeds in ‘renovatie’... langzaam maar zeker komen er meer nieuwe gebouwen en lijkt het weer op een stadse binnenstad. Wijzelf wonen in het noorden van Christchurch, in een rustige wijk, rustiger dan Bunnik eigenlijk. 

Heb je nog contact met mensen uit Bunnik?

Ja vooral met mensen die ik ken van toen ik bij Midlandia korfbalde. En met mijn ouders natuurlijk, die er al vanaf 1970 wonen.

Hoe is het tijdens deze bizarre tijd in jouw stad/land? Is alles in lockdown of valt het nog wel mee?

In Nieuw Zeeland was onze minister Jacinda Ardern er snel bij en waren we in lockdown voordat we veel besmettingen hadden. Daardoor is het aantal besmettingen en doden heel laag gebleven en zijn we nu weer zo goed als uit de lockdown. De grenzen zijn nog wel dicht en ik weet niet wanneer die weer open zullen gaan, wat natuurlijk slecht is voor t toerisme. Nieuw Zeeland wordt veel bezocht door Australiërs en Aziaten. En natuurlijk jongelui die willen backpacken. En die zijn er op dit moment dus niet (of amper). 

Wat deed je om de verveling van de thuisisolatie tegen te gaan?

Veel spelletjes spelen, Lego bouwen met de meiden, hindernisparcours opzetten en doen, wandelen, teddyberen zoeken die veel mensen achter de ramen hadden geplaatst. We mochten wel naar 't park, maar niet in de speeltuin... nu gelukkig wel weer. Bijna alles is ook weer open: scholen, winkels, gyms, bioscopen. Wel nog afstand houden en veel handsanitizer gebruiken. 

Mis je in deze tijd nog meer je familie en vrienden?

Je maakt je toch een beetje zorgen om je familie. Omdat het in Nederland toch veel sneller ging met de besmettingen en m’n ouders zijn toch wat ouder nu. Het idee dat ik minder makkelijk nu op 't vliegtuig kan stappen om naar Nederland te komen als het zou moeten, vind ik niet prettig maar door FaceTime en Whatsapp heb ik gelukkig regelmatig contact met m’n familie en vrienden en blijf ik op de hoogte hoe het met hen gaat. 

Kun je het iedereen aanraden/afraden om te emigreren?

Ik kan het zeker aanraden! Al is het maar tijdelijk, voor een jaar, of zelfs een aantal maanden. Even buiten je ‘normale’ leven leven.

Kom je nog vaak in Nederland/Bunnik?

Nee helaas niet vaak. Het is zo ver weg, en daardoor dus duur om te vliegen. Ook de lange reistijd en jetlag zijn redenen waardoor ik nog maar twee keer ben teruggeweest.

Wat is echt een mentaliteit uit het land waar je woont?

Het is wat relaxter hier vind ik, minder druk en gehaast. Er wordt minder met agenda’s gewerkt en mensen zijn spontaner met even bij elkaar langs gaan. Mensen zijn vriendelijk en beleefd. In Nederland zijn mensen directer, wat soms als onbeleefd kan worden gezien, maar daartegenover staat dat het ook zorgt voor duidelijkheid. Hier moet je soms gokken wat mensen eigenlijk bedoelen. 

Wat eten ze het liefst in je nieuwe land?

Nieuw Zeelanders houden van vlees, dus in de zomer is het veel barbecueën en in de winter veel roast chicken of lamb

Ze doen hier ook veel ‘potluck’. Vaak als er feestjes of bijeenkomsten zijn wordt er gevraagd om een ‘plate’ (bord) mee te nemen. Toen ik dat voor het eerst hoorde, bracht ik bijna alleen een bord mee (wat ik vreemd vond). De bedoeling is dat je een bord of schaal met iets te eten meeneemt, zoals een salade of een toetje. Dat noemen ze potluck: dat iedereen dan wat te eten meeneemt en daardoor de kosten van degene waar het feestje is laag blijven. Goed idee vind ik wel, ook omdat je dan weet dat er sowieso iets is wat je lekker vindt om te eten :-)

Heb jij al (rare) gewoontes overgenomen?

In de zomer loop ik altijd in teenslippers of blote voeten als 't kan.

Silvia Bangma
Foto: Silvia Bangma